Σχολείο.

Τι ωραία, όλες αυτές τις μέρες, από την τρίτη και μετά, δεν πρόλαβα να κάνω τίποτα, ούτε να διαλογιστώ ούτε τίποτα, γιατί ξυπνουσα στη 1 το πρωί και έπρεπε να υποφέρω την άθλια μουσική που ακούει ο απέναντι. Να μην μπορώ να συγκεντρωθώ ούτε ένα λεπτό όμως! Και τώρα αρχίζει το σχολέιοο. ΦΟΒΕΡΑ.

Αν και έχω κάπως όρεξη να πάω σχολείο. Όχι για τα μαθηματα βέβαια, δεν έχω καμία όρεξη να διαβάζω βλακείες όπως τα αρχαία. Και φυσικά, όχι για γκόμενους (Ο Δείνα μας τέλειωσε και τα αγόρια είναι κάτι παντελώς αδιάφορο προς το παρόν, εκτός απροόπτων). Απλά γιατί μου έλειψε να ξυπνάω νωρίς, να γκρινιάζω στους γονείς μου, να γελάω με τις φίλες μου κοροϊδεύοντας τα ποζέρια. Αχ, αυτή η γλυκιά ατμόσφαιρα του σχολείου είναι αναντικατάστατη.

Για εμένα το θέμα είναι να βρω μια ήσυχη ωρα για διαλογισμό! Έχω εκνευριστεί με την αδυναμία συγκέντρωσης που με διακατέχει.

Έβλεπα προχτές ένα ντοκιμαντέρ για το επικείμενο "τέλος του κόσμου" και για να πω την αληθεια, όσο το έβλεπα, ψιλοτρόμαξα. Τι ψιλοτρόμαξα, έκλαιγα από το φόβο. Αλλά επειδή είμαι κλασσική αθεράπευτα αισιόδοξη τοξοτίνα, εστίασα στο τελευταίο κομμάτι του: ότι θα γίνει μία μεγάλη αλλαγή. Ότι θα φύγουν όλοι οι πονηροί κ.τ.λ. Μακάρι, αλλά ακόμα και αυτό μου φαίνεται κάπως απίθανο. Νομίζω πως όλο αυτό είναι ένα τέχνασμα κάποιων νεοναζιστών (ή και όχι) να μας κάνουν να φοβηθούμε για να μας έχουν σαν πιονάκια. "Ένας φοβισμένος άνθρωπος υπακούει τα πάντα," μου είχε πει κάποιος, κάποτε. Ή τουλάχιστον μου το είχε δείξει.

Για να αποφύγω ένα flashback στις αναμνήσεις που μου έχει αφησει ο Δείνα, κλείνω εδώ αυτή την ανάρτηση. Συγγνώμη που γίνομαι απελπισμένη, είχα δηλωσει πως δεν θα είμαι, δεν θα το ξανακάνω. Δεν θέλω να το ξανακάνω.

-Randagio.

Validation.

Infinite Giving until you receive.

Αξίζει να το δείτε.
Τελικά όσοι άνθρωποι δίνουν τα πάντα για τους άλλους, βασανίζονται...
Και ναι, ξέρω πώς είναι.

Τα κατάφερα.

Σήμερα το πρωί διαλογίστηκα.


-Ναι, δεν θεωρώ τον διαλογισμό και όλα αυτού του τύπου μια τρέλα. Αν τα θεωρείτε εσείς, εντάξει. Απόψεις είναι αυτά. Ο διαλογισμός ήταν η προσευχή όλων των θρησκειών από αρχαίων χρόνων, η καταναλωτική κοινωνία μας τον κατήργησε.-


Ήταν περίεργα. Στην αρχή, απλά δεν συνέβαινε τίποτα. Απλά ανέπνεα και άκουγα την αναπνοή μου.

Μετά από λίγο, βγήκαν προς τα έξω οι σκέψεις. Σκόρπιες ιδέες: θάνατος, στιγμές, χρόνος, internet , Δείνα, γκόμενα του Δείνα, φωτογραφία, τι θα γίνω όταν μεγαλώσω... ΣΤΟΠ, σκέφτηκα. Αφήστε με για λίγο, και μετά τα ξαναλέμε.

Όταν έδιωξα τις σκέψεις, άρχισα να βαριέμαι απλά να ακούω την αναπνοή μου. Έτσι, σκέφτηκα πως θα ήταν πιο ενδιαφέρον να την παρατηρήσω. Από πού προς πού πάει. Αρχικά, από την κοιλιά προς τη μύτη και έξω. Μετά από κανα 5λεπτο, από το στήθος προς τη μύτη και έξω. Έπειτα περιορίστηκε στη μύτη.

Δεν μπορούσα να το αλλάξω. Ήταν σαν να είχανε μπλοκαριστεί και η κοιλιά και το στήθος μου.

Και ξαφνικά ξύπνησα.
Άνοιξα τα μάτια μου και αμέσως άνοιξε η εξώπορτα: ήταν οι γονείς μου.
Δεν ήθελα να με δούνε και σταμάτησα ακριβώς τη στιγμή που έπρεπε.

Μου άρεσε.

Επιτέλους, έκανα κάτι διαφορετικό.

-Randagio.

Χρόνος.

Ζούμε σε μια ηλίθια, στρεσαρισμένη κοινωνία, που το μόνο που ενώνει τους ανθρώπους είναι η σκόνη που έχουνε στα μάτια τους. Σε μια κοινωνία που κάνουμε έναν αγώνα αντιμέτωποι με τον χρόνο, με τις ώρες, τα χρόνια, τα λεπτά. Δεν έχουμε σκεφτεί, ή τουλάχιστον δεν έχουμε καταλάβει ότι στην ουσία δεν υπάρχουν ώρες, είναι όλα μια φανταστική μονάδα μέτρησης που δημιουργήσαμε εμείς για καλό, και τελικά μόνο κακό μας κάνει. Αγχωνόμαστε και ξεχνάμε το νόημα -αν υπάρχει. Όλα έχουν μια συνέχεια. Δεν χωρίζεται ο χρόνος. Δεν θα ήταν ωραίο να ζούσαμε λοιπόν τη ζωή μας κάνοντας κάθε στιγμή απλά αυτό που μας ταιριάζει σε εκείνη τη στιγμή? Θέλουμε να δούμε μια ταινία? Ας τη δούμε. Είτε είναι 9 το πρωί, είτε 5το βράδυ. Θέλουμε να πάμε ένα ταξίδι κάπου που δεν έχουμε ξαναπάει? Ας πάμε. Είτε είναι χειμώνας, είτε καλοκαίρι, είτε Δευτέρα, είτε Σάββατο.
Αυτή είναι η ζωή που αναζητάω ως αδέσποτο.

-Randagio.

2012

Καταρχήν, καλή χρονιά, ό,τι επιθυμείτε και τα λοιπά.

Κατά δεύτερον... ακόμα φοβάμαι. (βλέπε προηγούμενη ανάρτηση)

Κατά τρίτον, αποφάσισα να δώσω έναν όρκο για το 2012.

Δεν θα ξανακάνω ανόητα, κενά μακροπρόθεσμα σχέδια.

Απλά θα αφήσω το σύμπαν να αποφασίσει τι στο διάολο θα γίνει στη ζωή μου.
Θέλω να μάθω να ζω το τώρα, να μάθω ποια είμαι: έτσι πιστεύω ότι θα βρω την ευτυχία. Ή και όχι. Κανεις δεν ξέρει. αλλά θα το προσπαθήσω. Θα ζω την κάθε στιγμή. Γιατί όχι?

Τώρα μόλις σκέφτηκα πως στην ουσία, έκανα άλλο ένα μακροπρόθεσμο σχέδιο. Τελικά θα είναι πιο δύσκολο απ' ότι φαντάστηκα.

Ναι, σήμερα δεν έχω καθόλου έμπνευση. Βασικά αυτό παθαίνω. Έχω όλη την όρεξη να κάνω δημιουργικά πράγματα -στο internet, στο σπίτι, οπουδήποτε- και όταν πάω να τα κάνω, κάτι μου αποσπά την προσοχή! Εντάξει, σήμερα φταίει η "υπαρξιακή φάση" μου (ξαναβλέπε προηγούμενη ανάρτηση), αλλά και τις άλλες μέρες δεν πάω πίσω.

Να αλλάξω τελείως -ή σχεδόν τελείως- θέμα τώρα. Σήμερα, είχα βγει με συγγενείς. Βαριόμουν αθεράπευτα, καθώς το να ακούς κουτσομπολιά για το κάθε μέλος της οικογένειάς σου δεν είναι και η πιο ενδιαφέρουσα ψυχαγωγία στον κόσμο. Όταν καθίσαμε για φαγητό, το θέμα συζήτησης άλλαξε και αρχίσαμε να μιλάμε για τις όποιες ατακτοποίητες υποχρεώσεις με τα χαρτιά του μακαρίτη του παππού μου (θεός σχωρέστον) και με έπιασε πάλι η κρίση μου. Τόσο, που άρχισα να κρυώνω όσο δεν πάει. Εκτός αν όντως έπεσε η θερμοκρασία.

Τέλος πάντων, χάρηκα που κατάφερα και εκφράστηκα και σήμερα.
Να περνάτε καλά, μη γίνετε σαν και εμένα, που περιμένω να γίνω 18 για να ανακαλύψω τον κόσμο.

-Randagio.

Φοβάμαι.

Στις γιορτές συνήθως δεν είμαι καθόλου μελαγχολική. Απ' όσο θυμάμαι, τουλάχιστον.
Φέτος ανακάλυψα πως και εγώ πάσχω από αυτό που λέμε εορταστική μελαγχολία.
Δεν ξέρω αν οι υπόλοιποι "ασθενείς" το βιώνουν με τον ίδιο τρόπο, εμένα απλά με πιάνουν οι υπαρξιακές μου απορίες/φοβίες -απλά. Αυτά τα πράγματα δεν είναι καθόλου απλά, ειδικά για το άπειρο εφηβικό μυαλουδάκι μου- και φοβάμαι πολύ.

Κάποιες στιγμές στη ζωή μου, άσχετες μεταξύ τους -εκτός από το ότι είτε προηγούνται είτε βρίσκονται μετά από την περίοδό μου- σκέφτομαι τον θάνατο. Ότι όλα θα τελειώσουν, δεν ξέρω πού θα πάω και πώς ΘΑ ΤΟ ΖΗΣΩ.

Μόνο που το σκέφτομαι, τρέμω.

Δεν ξέρω αν είναι το κείμενο της από πάνω εικόνας αυτό που μου προκαλεί τόσο τρόμο.
Απλά δεν μπορώ να το συνειδητοποιήσω? Δεν ξέρω. Φοβάμαι, όποιος και να είναι ο λόγος.
Φοβάμαι από 9 χρονών. Και τώρα που το σκέφτομαι, φοβάμαι στις γιορτές.

Κάποτε διάβασα το eat, pray, love.
Δεν έχω ταυτιστεί ποτέ τόσο με άνθρωπο όσο με την Elizabeth Guilbert, ειδικά όταν διάβασα ότι η συγγραφέας άρχισε να φοβάται 9 χρονών.

Ίσως είναι λίγο ηλίθιο να διηγηθώ ότι ένα απλό βιβλίο μου άνοιξε νέους ορίζοντες.

Κυρίως έναν.

Θέλω να μάθω να διαλογίζομαι.

Απλά απ'όσο διάβασα, έτσι μπορείς να βρεις τη γαλήνη. Να βρεις τον Θεό, να βρεις τον παράδεισο.
Αυτό θέλω.

Μπορεί να με θεωρήσετε τρελή, αλλά είναι ο στόχος μου αυτή τη στιγμή.
Δεν θέλω να φοβάμαι άλλο.

Ίσως φταίει ότι προσπαθώ να αποχωριστώ κάτι που επί τόσο καιρό ήταν κομμάτι μου? Μπορεί. Μπορεί και να φταίει το ότι δεν έχω καταλάβει ποια είμαι.

Είναι παράλογο! Είμαι τόσο μικρή...

Δεν θα ήθελα να κλείσω έτσι το 2011. Αλλά κι όμως, έτσι το κλείνω.

Καλή σας χρονιά... Αν υπάρχει κάποιος που όντως βλέπει αυτά που λέω.

-Randagio.

Ένα καταφύγιο.

Για εμένα αυτό είναι το blog αυτό. Θα είναι δηλαδή, τώρα το αρχίζω.

Randagio στα ιταλικά σημαίνει αδέσποτο. Νομίζω πως ταιριάζει σαν τίτλος, περιγράφει αυτό που είμαι, ή τουλάχιστον θέλω να γίνω. Όχι ένα αδέσποτο σκυλί, στεναχωρημένο, άστεγο, που να πεινάει, μα ένα αδέσποτο περήφανο σκυλί, που δεν έχει ανάγκη κάτι σταθερό, θέλει απλά να γνωρίσει τον κόσμο από άκρη σε άκρη.

Μην ανησυχείτε, δεν είμαι μια έφηβη που έφτιαξε ένα blog απλά για να κλαφτεί επειδή, ω, ο πρώτος της έρωτας τα έφτιαξε με άλλη και τώρα περνάει βάσανα, δηλαδή τον ξεπερνάει.
Βασικά αυτή είναι η κατάστασή μου. Εντάξει, το παραδέχομαι. Αλλά έχω και άλλα πράγματα να ανησυχώ, σοβαρότερα. Ποιος τους χέζει τους γκόμενους?

Είμαι μια έφηβη με ανησυχίες, και πολλές σκέψεις.΄
Έχω μόνο ένα πρόβλημα, την διατύπωση του οποίου έκανε τέλεια η Scarlett Johanson στο Vicky Cristina Barcelona:
Έχω τόσα πολλά να εκφράσω, απλά δεν ξέρω πώς.

Έτσι σκέφτηκα να κάνω ένα blog.

Δεν συστήνομαι. Δηλαδή, δεν πιστεύω ότι αξίζει να συστηθώ, ότι υπάρχει κάποιος λόγος. Είμαι η Randagio. Το αδέσποτο. Και αν ποτέ θελήσω να μιλήσω για κάποιο πρόβλημά μου με ανθρώπους, θα τους βάλω ψευδώνυμα. Αν χρειαστεί να αναφερθώ σε αυτόν τον "πρώτο έρωτα" (μη χέσω), θα μιλήσω για τον Δείνα.

Μα δεν υπάρχει λόγος να συστηθώ. Αν σας έλεγα ότι είμαι η Αφροξυλάνδη Δεινοπουλάκη θα άλλαζε κάτι? Ίσα ίσα, το προτιμώ έτσι. Απλά λέω τις σκέψεις μου και εσείς -αν υπάρχετε- διαβάζετε.

Δεν θα κάνω cliche, του τύπου "ανασκόπηση του 2011: με παράτησε ο γκόμενος, ω σκατά".

Δεν έχω κάτι άλλο να πω αυτή τη στιγμή. Ελπίζω να σας αρέσει το blog. Αν όχι, δεν πειράζει, γούστα είναι αυτά.

-Randagio.